close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej
  • WŁADYSŁAW MAZURKIEWICZ

  • Ur. Warszawa. Zm. Montevideo. Syn Jana, adwokata i Michaliny z d. Piotrowska. Ukończył 7 klas Gimnazjum nr. III w Warszawie, a w połowie klasy 8 przeniósł się do 8-klasowego Zakładu Naukowego Filozoficznego gen. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie i tam złożył 6.07.1906 egzamin dojrzałości. W czasie, gdy uczęszczał do szkoły średniej uczestniczył w strajku szkolnym. Maturę „z odznaczeniem” uzyskał ostatecznie 24.09.1906 w IV Gimnazjum w Krakowie.  Studiował prawo na UJ (1906/1907) i Uniwersytecie Moskiewskim (1906-1910). Od 3.08.1910 do 20.05.1913 młodszy kandydat sądowy do asesora prokuratorskiego w Sądzie Okręgowym w Warszawie. Pomocnik adwokata przysięgłego, a następnie w latach 1915-1916 w prokuratorii państwowej.  Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego i był jego czynnym działaczem; współzałożyciel Klubu Nauk Politycznych. W 1917 pracował w Radzie Głównej Opiekuńczej w Wydziale Rejestracji strat wojennych- wojskowych.

    Po przejściu do pracy w Tymczasowej Radzie Stanu, był od 10.02.1917 do 1.07.1918 referentem prawno-politycznym w Departamencie Spraw Politycznych. Został skierowany, od 09.1917, jako referent prawny, do Biura Komisji do Spraw Jeńców tegoż Departamentu Politycznego. 23.01.1918 został naczelnikiem Wydziału Ogólnopolitycznego i Opieki Konsularnej Departamentu Stanu Przy Radzie Regencyjnej. Po kolejnej reorganizacji, pozostawał od 1.07.1918 do 17.11.1918 na stanowisku starszego referenta i kierownika Oddziału w Departamencie Administracyjnym.

    Odzyskanie Niepodległości przez Polskę i przekształcenie się Departamentu Stanu w Ministerstwo Spraw Zagranicznych, pozostał na stanowisku, od 17.11.1918 do 5.03.1919, radcy ministerstwa i kierownika Sekcji Konsularnej Wydziału Administracyjnego tego ministerstwa. Następnie od 5.03.1919 do 28.04.1919 nadal jako radca ministerstwa był kierownikiem Wydziału Prezydialno-Personalnego ministerstwa. Po kolejnej reformie organizacyjnej, od 28.04.1919 do 30.09.1920 kierownik Wydziału Prezydialnego. Po kolejnej reformie, od 30.09.1920 do 25.02.1921 naczelnik Wydziału Personalnego MSZ.

                Został skierowany na placówkę, gdzie od 25.02.1921 do 1.04.1922 z tytułem radcy legacyjnego pracował w Poselstwie RP w Rio de Janeiro. We 09.1921 w związku z nieobecnością posła Czesława Pruszyńskiego, pełnił funkcję chargé d’affaires a.i. w Poselstwie Rio de Janeiro. Został przeniesiony do Argentyny, gdzie od 1.04.1922 do 18.05.1925 był chargé d’affaires i kierownikiem Poselstwa w Poselstwie RP w Buenos Aires. Mianowany, pozostawał, od 18.05.1925 do 30.06.1936, Posłem Nadzwyczajnym i Ministrem Pełnomocnym w Poselstwie RP w Buenos Aires. Równocześnie, od 28.09.1925 do 30.06.1936 poseł w Poselstwie RP w Santiago, Chile, w Asunción, Paragwaj i w Montevideo, Urugwaj, z siedziba w Buenos Aires. 19.03.1926 złożył listy uwierzytelniające prezydentowi Urugwaju Serrato. W 1929 został również akredytowany w Peru; 14.08.1929 przedstawił swoje listy uwierzytelniające prezydentowi Republiki Peru Augusto Leguíi. W 12.1930 z okazji uroczystości 100-lecia niepodległości Urugwaju mianowany ambasadorem w misji specjalnej. W 10.1934 członek honorowy Komisji Polskiej Kongresu Eucharystycznego w Buenos Aires. Choć odwołanie z tych placówek z dniem 30.04.1936, to np. listy odwołujące go z Urugwaju, od I.Mościckiego do prezydenta Urugwaju Gabriela Terre zostały podpisane 22.07.1936. Po powrocie do Polski, od 10.1936 do 04.1937 pozostawał w stanie rozporządzalności, a w 04.1937 został przeniesiony w stan spoczynku. Przynajmniej od 1932 członek Klubu Urzędników Polskiej Służby Zagranicznej.

    W okresie 1937-1939 profesor języka hiszpańskiego w szkole Głównej Handlowej w Warszawie, jednocześnie w roku akademickim 1938-1939 wykładał zagadnienia polskiej polityki emigracyjnej na Studium Migracyjno-Kolonialnym przy Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie. W tym też czasie miał być również wiceprezesem Izby Handlowej Polsko-Latynoamerykańskiej w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Francji.

    23.12.1939 został przywrócony do służby w MSZ i mianowany posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym w Poselstwie RP w Chile. Listy uwierzytelniające złożył w Santiago de Chile 7.10.1940. Według niektórych źródeł 1.04.1942 został mianowany również posłem RP w Peru, ale brak jest potwierdzenia tej informacji. Po wycofaniu uznania Rządowi RP na Uchodźstwie w Londynie w 1945 wyjechał do Argentyny, a następnie do Montevideo. 

             Zaangażował się czynnie w działalność organizacji polonijnych w Argentynie i Urugwaju; członek honorowy „Ogniska Polskiego” w Montevideo, Prezes honorowy Związku Polaków w Berisso pod Buenos Aires oraz Klubu Polskiego, Od 1960 członek Towarzystwa Biblioteka Polska im. Ignacego Domeyki w Buenos Aires. Publikował w „Głosie Polskim” wydawanym w Buenos Aires. Był również członkiem International Law Association w Londynie oraz Academie Diplomatique Internacionale w Paryżu.

                Opublikował m.in.: „Zbiór przepisów sanitarnych m. Warszawy” (Warszawa 1915), „Zasady indemnizacji strat wojennych w ich rozwoju historycznym” (Warszawa 1917).

                Odznaczenia: Order Odrodzenia Polski (Polonia Restituta) 3 kl., Medal 10-lecia Odzyskania Niepodległości; boliwijskie: Orden del Condor de los Andes chilijskie: Orden del Merito de Chile 3 i 2 kl.;

                Z Nieves Ramos-Montero, obywatelką urugwajską, córką ambasadora Urugwaju w Brazylii, Dionisio Ramos Montero, pobrali się w Rio de Janeiro.

     

    Archiwalia i publikacje urzędowe: Archiwum Akt Nowych [dalej AAN] – Poselstwo w Kopenhadze sygn.19 s.6; AAN – Ministerstwo Spraw Zagranicznych sygn.274 s.208; sygn.368 s.22,23; sygn.860 s.27-34; sygn.863 s.29; sygn.864 s.4,6,7; sygn.. 12478 s.4; AAN - Poselstwo w Santiago de Chile sygn.36 s.51; sygn.52 s.69-71; AAN-Prezydium Rady Ministrów część VIII sygn.250 s.44-45; AAN – Tymczasowa Rada Stanu sygn.17 s.133; Archiwum OO.Bernardynów w Martin Coronado – Akta Jerzego Bekiera sygn.27; Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Warszawa 1923 nr 6 s.100; Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Warszawa 1936 nr 3 s.67; Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1932, Warszawa 1932, s.39, 153; RSZ-1937 s.38, 43, 47, 57, 113, 130; Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 czerwca 1939, Warszawa 1939, s.44, 48, 50, 60, 124, 146; Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Centrala i placówki w 1921 r. Warszawa [1921?] s.23;

    Literatura: Günther Władysław: Pióropusz i szpada. Wspomnienia ze służby zagranicznej, Paris [b.r.wyd.] s.24, 25; Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej ...s.104-195; Łaptos Józef: Dyplomaci II RP w świetle raportów Quai d’Orsay, Warszawa 1993, s.110, 145, 280-282, 286, 287; Łoza Stanisław: Czy wiesz kto to jest?, t.I Warszawa 1938, s.474; XV lat pracy Klubu Polskiego w Buenos Aires 12.XI.1940-12.XI.1955 s.VII; Melcer‑Rutkowska Wanda: Nad Srebrną rzeką (Argentyna). Warszawa 1927 s.132; Polska Służba Zagraniczna po 1 września 1939 r., Londyn 1954, s.46; Skóra Wojciech: Służba konsularna Drugiej Rzeczypospolitej. Organizacja, kadry i działalność, Toruń 2006,s.872; Żukowski Przemysław M.: Pracownicy i absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego w polskiej służbie zagranicznej, 1918-1945, „Zeszyty Historyczne” 2008, nr.165 s.59;

    Prasa: Nekrologi, „Głos Polski” (Bu.Ai.) nr.5(2860):1.02.1963 s.5; Nekrolog, „Głos Polski” (Bu.Ai.) nr.7 (2862):15.02.1963 s.5; Nekrolog, „Głos Polski” (Bu.Ai.) nr.9 (2864):1.03.1963 s.5; Pyzik Stanisław: Wspomnienie o śp. Wł.Mazurkiewiczu, „Głos Polski” (Bu.Ai.) nr.6(2861):8.02.1963 s.2;

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: