close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej
  • JAN KALINOWSKI

  • Urodził się 17 maja 1857 w Okuniewie – miejscowość położona 25 km na wschód od centrum Warszawy. Jego ojciec był leśniczym, więc dzieciństwo spędził w lasach tego regionu, co za pewne miało wpływ na jego zamiłowanie do przyrody, której poświęcił całe życie.

    Wiosną 1879 roku, młody Jan Kalinowski rozpoczął swe wojaże przyrodnicze od Zachodniej Syberii gdzie został wysłany przez Władysława Taczanowskiego - kustosza Gabinetu Zoologicznego Szkoły Głównej w Warszawie, na prośbę znajdującego się po zesłaniu słynnego przyrodnika i lekarza Benedykta Dybowskiego, który zajmował się pracą badawczą i potrzebował pomocy przy zbieraniu egzemplarzy ssaków, ptaków i bezkręgowców. Ten okres był znakomitym doświadczeniem dla niego mając tak znakomitego nauczyciela. Jan Kalinowski wówczas nie tylko zdobył doświadczenie zoologiczne, lecz również medyczne. Wspólnie przebyli trasę od Syberii Zachodniej do półwyspu Kamczatka. Razem z Dybowskim zbierali i badali okazy przyrodnicze. Od 1885 roku Jan Kalinowski kontynuował podróż sam do Korei, gdzie zebrał blisko 157 egzemplarzy nowych gatunków ptaków. W 1888 roku został wezwany przez Władysława Taczanowskiego do Warszawy.

    W tym czasie Gabinet Zoologiczny w Warszawie posiadał bogate zbiory, do których przyczynili się w dużej mierze hrabiowie Aleksander i Konstanty Braniccy, przywożąc eksponaty ze swoich podróży jak również finansowali podróże innych przyrodników oraz działalność Gabinetu Zoologicznego w Warszawie. Realizacji zamiłowań i ambicji Konstantego Branickiego sprzyjała jego niezależność finansowa. Ukoronowaniem, – choć pośmiertnym – dążeń, by zgromadzone zbiory uchronić przed wywiezieniem do Moskwy lub Petersburga i udostępnić społeczeństwu polskiemu, było utworzenie przez jego syna Ksawerego w 1887 r. prywatnego Muzeum Przyrodniczego im. Branickich. Będąc wówczas dyrektorem Gabinetu Zoologicznego w Warszawie Władysław Taczanowski i znając bogactwo naturalne Peru zaproponował Janowi Kalinowskiemu nową wyprawę tym razem do Peru w celu wzbogacenia Muzeum Przyrodniczego im. Branickich o eksponaty z Ameryki Południowej.

    Kalinowski wypłynął do Peru we wrześniu 1888 roku. Jego praca polegała na zbieraniu i badaniu okazów przyrodniczych na obszarze od północy Peru do regionu Camanti w dżungli na wschód od Cuzco aż do dżungli w Boliwii - obszar, który jeszcze nie był naukowo przebadany.

    Na początku osiadł w regionie La Convención – Quillabamba, a później przeniósł się do regionu Quincemil, należących administracyjnie do Departamentu Cuzco. Zadecydował się pozostać w Qincemil, ponieważ znalazł tutaj dużą różnorodność flory i fauny. Ożenił się z Marią Villamonte, urodzoną w Cusco, z którą miał czternaścioro dzieci. Założył hacjendę „Cadena”, gdzie uprawiał trzcinę cukrową, drzewa owocowe, awokado i inne uprawy. Tamże wychowało się całe jego liczne potomstwo.

    Zebrał blisko 500 gatunków ptaków. Kilka gatunków ssaków w nazwie łacińskiej nosi jego nazwisko jak na przykład gryzoń aguti (Dasyprocta kalinowskii) i pewien rodzaj kuropatwy (Nothoprocta kalinowskii). Wysyłał zbiory dla Muzeum Przyrodniczego Branickich jak również do Anglii i Stanów Zjednoczonych - głównie dla Muzeum Historii Naturalnej w Washingtonie.  Musiał jeździć konno na wybrzeże, poprzez Andy i pustynie do portu, aby móc wysyłać swe zbiory.

    Jan Kalinowski zmarł w czerwcu 1941 roku pozostawiając najliczniejszą rodzinę pochodzenia polskiego w Peru.

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: